Tak jak w temacie.
Z poprzednim mężczyzną razem odkrywaliśmy moją V, bo też razem wkraczaliśmy w świat seksu... Nie było kolorowo, nigdy nie było idealnie, czasem było strasznie...
I jak zacząć nowy związek? Jak się nie bać? Co zrobić, by strach przed bólem nie paraliżował i by te namiętne chwile z nowym mężczyzną były cudowne i by ich nie unikać i nie rezygnować z miłości?
Cześć, Promyku.
To bardzo ważne, duże pytania i dobrze, że je napisałaś na forum.
Chciałbym podzielić się kilkoma spostrzeżeniami. Szczególnie w przypadku trudności wokół vulvodynii bardzo ważne są umiejętności poszukiwania rozwiązań i decydowania, które z nich zastosować. Mówimy tutaj o obszarze życia, który z jednej strony jest bardzo delikatny i skomplikowany, a z drugiej – bardzo jest zależny od indywidualnych sytuacji, od okresu w życiu, itp.
Co do ogólnych zasad, zgadzam się z wieloma kobietami i z ludźmi, którzy zajmują się problemami związanymi m.in. z vulvodynią, że bardzo ważne jest zachowanie i nie rezygnowanie ze wspólnej intymności i miłości. Naturalnie wśród odpowiedzi pojawiają się sugestie, żeby szukać różnych sposobów, które nie bolą, że bardzo ważne jest, żeby się nie zmuszać do bólu, żeby się nie nadużywać.
Agnieszka pisała kilkukrotnie o problemie, który wynika z silnego w naszej kulturze powiązania poczucia kobiecości, wartości jako kobieta, ze sprawnością seksualną.
Dolegliwości związane z vulvodynią mają wielki wpływ na życie seksualne, to jest fakt i myślę, że dobrze go przyjąć, komunikować partnerowi, nie narzucając sobie wymagań.
Kiedyś odpisałem w tym wątku. Później się rozmyśliłem. Ale ciągle tu wracam. To pytanie jest bardzo szerokie, może dlatego nikt nie pisze?
nie wiem co Ci poradzic, bo sama sobie z tym nie radze :( oddalamy sie z moim facetem od siebie, tylko czekac az znajdzie sobie normalna kobiete :(((((
xsowa...swiete slowa...jescze na poczatku zdaje sie ze to ma sens jakos to bedzie jakos przetrwamy...ale z kazdym dniem jest coraz gorzej...moj facet mieszka z rodzicami wiec mamy okazje raz na rok na wspolnym wyjezdzie ale co bedzie jak sie zaraz wyprowadzi...juz napisalam wczesniej ze albo zdradzi albo przez cale zycie bedzie mial mi to za zle ze nie mozemy albo ze podczas zawsze placze z bolu....i albo mi tego nie powie albo wyjdzie to w jakiejs paskudnej klotni i wtedy wyjdzie na jaw jak bardzo zaluje tych wszystkich lat ze mna...:(((( jestem zalamana
Ja też nic mądrego nie dodam oprócz tego, że masakrycznie walczyłam z: bólem, wiecznymi fochami męża niezadowolonego z moich starań ( albo z ich braku ) , obawami, że to tylko siedzi w mojej głowie. Z każdym dniem niepłodnym, kiedy można było cieszyć się radością bycia razem jeżyłam się wewnętrznie , ale z determinacją zadawaliśmy mi ból, bo tak trzeba. Nienawidzę tego trójkąta VV, ja i mąż. Sama nie wiem kogo bardziej. VV za zniszczenie tego co mogło być piękne , a teraz nawet przy najlepszych rokowaniach nie mam co odbudowywać, bo nic poza bólem już nie czuję!!!! NAWET JAK ZNIKNIE TO NIE MA NIC WIĘCEJ. Siebie nienawidzę, za to, że tak się poświęcałam. Dlaczego męża satysfakcja miałaby być ważniejsza od mojego cierpienia ! A do męża mam żal o egoizm! Taki SYNDROM ŻONY-POLKI ! Czy jakaś terapia tu pomoże ?
Musisz się zalogować żeby móc pisać.
RSS